!!...بنویس از سر خط

میترسم....

negariina — Thu, 26 Jul 2007 13:39:18 GMT

من از بهار و اقاقیا
که روی حصار سنگی دیوارها می نشیند
از آفتاب و زلالی بی حد آب
از روزهای بلند، از شتاب
از خورشید بیمار پاییزی
از پایان فصلها
می ترسم

من از سکوت می ترسم
ازتکرار لحظه های بی کلمه
از دوری واژه ها با ذهن
من از هر چه مرا منتظر می گذارد
می ترسم

و از این صبوری من
که بازتاب لحظه های مکرریست
از نوع نقابهای انسانی...
من از بودن پشت نقاب سرد و بی احساس
از شعله های سرکش دیوانگی
می ترسم

من از قصه های تکراری
مکثهای ناگهانیم
نگاههای مردد
از غزلهای نیمه تمامِ خط خورده
می ترسم

از ابرهای سیاه و محزون
نشانه های بغض آسمان
بغض های رفتن
بدرودهای تلخ
می ترسم

بی دلیل از قفس کهنهء شب
سایه های مرگوار ساده گی
فضای گنگ بیهودگی
می ترسم

من از حس کردن شعرِ نو
خیال خواب دیدن
آرزوی تازه
حرفی تازه تر
می ترسم

از شستن واژه ها با باران
که شفاف شوند
حرفهای غریبی که برای اولین بار
جاری شوند
می ترسم

از پشت پنجره
روزی هزار بار شکست
تا انتظاری از نو آغاز شود
می ترسم

از این که یک سره تردید میکنم...
...
...
ببین وجودم گرفته بوی غبار
مگر نه اینکه از این عذاب می ترسم
نگو...
که از شنیدن یک جواب
می ترسم

همه چیز از نو اغاز میشود...

negariina — Thu, 22 Feb 2007 21:59:18 GMT

من دلتنگی هایم را به کلمه تبدیل می کنم
تو تنهاییت را می نویسی
من منتظر کسی که بیاید
تو می آیی برای کسی که منتظر باشد
من پاهایی دارم برای قدم گذاشتن در راه
تو دستهایی داری برای از میان برداشتن سنگهای راه
من هوا و خورشیدم ودی
تو خاک و ماه ومهر
روز شنبه..در ساعت چهار
من ازسمت شمال به خیابان می رسم
تو ازسمت جنوب آن
من به سمت جنوب نگاه می کنم
تو رو به شمال
من می ایستم
تو می آیی
نگاهت می کنم
نگاهم می کنی
هوا و خاک..
خورشید و ماه ..
...دی و مهر
با هم یکی می شوند
زمان متوقف می شود..
جهان های موازی به هم می رسند...
و عابران پیاده ی تمام خیابانهای دنیا در آن یک لحظه پرنده ای را می بینند که در آسمان اوج.
به سادگی تمام سادگیهایمان سلام ...و بعد همه چیز از نو اغاز میشود...

آفتاب از دهکدۀ ما گذشته بود...

negariina — Wed, 27 Dec 2006 13:12:18 GMT

آفتاب از دهکدۀ ما گذشته بود و ما خواب مانده بودیم به خروسکان مدعی اعتماد کرده بودیم و خروسكان مدعی به نسيم سحرگاهی و نسیم سحرگاهی به.....

آسمان باز هم آبی شد ...

negariina — Mon, 06 Nov 2006 21:15:18 GMT

امروز روز جالبتری بود. روزی که هیچ چیزی جز تکرار و تکرار نیست. خیلی وقته دلم برای یه فریاد از ته دل تنگ شده. ای کاش جایی بود برای تنها بودن وتنها داد زدن حتی تنها گریه کردن اخه در تنهایی نه دروغی هست نه خیانتی . نه توهمتی و نه هیچ چیز دیگری همه چیز خوب است.عادی تر از همیشه.با خودم عهد کرده بودم که دل ندهم و دل نربایم ، اما آسمان باز هم آبی شد ...!!!

ما هم خیال کرده بودیم....

negariina — Sun, 17 Sep 2006 21:18:18 GMT

همه اشتباه میکنند!!! ما هم خیال کرده بودیم تا برکه ی بنفشه و آفتاب راهی نیست.ما هم خیال کرده بودیم
سرچشمه های سر شار پشت همین تپه های تاریک است...ما هم خیال کرده بودیم رسیدن به رویای ترانه و آهو آسان است نرسید و ما ، هم نرسیدی فقط خیال کرده بودیم .....

همیشه فاصله است ....

negariina — Fri, 25 Aug 2006 21:16:18 GMT

همیشه فاصله است بین انچه که باید باشد و انچه که هست ..پس همیشه دلیلی هست دلیلی بر انچه که نیست باید اموخت باید نه گفتن را اموخت نه گفتن به انچه که نباید باشد

این روزا گاهی دلم برای خودمم تنگ میشه واسه خودمی که همیشه هر موقع که باید نه میگفتم خفه شدم و گفتم عیبی نداره ساکت باش هیچی نگو اخه چرا؟
خوب بابا واسه اینکه دوسش داری واسه اینکه اگه بگی نه میزاره میره واسه اینکه یاد گرفتی که اگه میخوای کسی و داشته باشی همیشه باید یه کاری کنی که ناراحت نشه بس نیست این همه دلیل بچگانه؟؟
اره وقتی به این چیزا فکر میکنم مبینم که این روزا عجیب دلم هوای خودم و کرده هوای اینکه با جرات بگم نه دیگه نمیخوام... میگن همچنان باید دلخوش بود دلخوش به زخمهایمان ...زخمهای ماندگار
ولی با این همه بازم یادم میمونه که ؛ حرفی نزنم که به کسی بر بخورد ...کاری نکنم که کسی ناراحت شود....خطی ننویسم که آزار بده کسی رو ...یادم نره اگر کسی حرفی زد به دل نگیرم.... يادم باشد که روز روزگار خوش است ؛همه دل دلی دارند که نباید ازرده اش کنم و تنها دل من دل نيست

متن مشترکی از نگار و محمد

این نیز بگذرد...

negariina — Wed, 09 Aug 2006 23:09:18 GMT

این نیز بگذرد....مثل همه ی اتفاقات خوب و بد زندگی...مثل همه دوست داشتنها که در ته صندوق خاک خورده زمان مخفی شد و گردی از فراموشی پوشاندش....این نیز بگذرد....مثل همه اشکهایی که در انزوا ریخته شد و هیچ کس نفهمیدشان....این نیز بگذرد مثل همه بغض هایی که بی پروا گره کور خوردند و هیچ دست مهربانی هرگز بازشان نکرد....این نیز بگذرد مثل گدر تلخ ثانیه ثانیه های تنهایی و بیقراری و دلتنگی برای اویی که میدانی هرگز نمی آید....این نیز بگذرد مثل زندگی

این مثل بقیه نیست....

negariina — Fri, 04 Aug 2006 11:10:18 GMT

وقتی تو عالم بچه گی نرسیده به بلوغ درست وسط جاده ی زندگی از همه فراز و نشیب هاش و پیچ و خماش خسته می شی و دلت می خوادیه گوشه بشینی و دیگه بلند نشی.....درست همون موقع است که یه قریبه از راه می رسه و دستتو می گیره تا به خیال خودت بلندت کنه.....توی از همه جا بی خبر نمی دونی اونم اومده تا به بهونه ی کمک تورو محکم تر از قبل زمین بزنه اونجوری که دیگه نتونی بلند شی....وقتی چشاتو باز می کنی میبینی دوباره همونجایی .....آره اونوقت دلت می خواد به این تقدیر لعنتی هرچی فحش بلدی نثار کنی....(غافل از اینکه بعضی وقتا فقط بعضی وقتها آدمای خوب هم پیدا می شن...).....همون موقعس که یه دست دوباره به طرفت دراز میشه و توی احمق دوباره دل و دین تو به صاحبش می بازی.....و زمزمه می کنی: این مثل بقیه نیست...